viernes 7 de octubre de 2011

Ventana al pasado

Hoy estoy melancólica, nostálgica. No sé si es el tiempo que no sabe si llover o qué. O yo que estoy del revés.
Hoy me gustaría haber salido del instituto a las 15:00, haber llegado a mi casa, haber comido algo cocinado por mis padres rápidamente para poder ducharme y ponerme unos pantalones de campana con una falda encima y alguna camiseta pop delirante para poder colgarme al teléfono con todos mis amigos y amigas para repetirnos hasta la saciedad dónde habíamos quedado y repasar bien quien venía. Los mismos. En el mismo lugar. En Marina a las 17:00 ¿en la churrería? no, en la esquina de Almogàvers, en la boca del metro. Con nuestro paquete de nobel en el bolsillo, nuestro clipper y la paga unas veces más generosa que otras.
Nos iríamos al bar cutre de turno a tomar unos litros de calimocho antes de entrar al Sr. Lobo a bailar toda la tarde. A liarnos con algún chico o a divertirnos a lo loco. Más tarde saldríamos a la calle a tirarnos por el suelo a fumar unos petillas, a sentarnos los unos incrustados en los otros ¡qué gusto daba eso! Haríamos las mil tonterías de siempre, comentaríamos la jugada e igual iríamos a la Ovella (algunos con carnet falso) a comer unas patatas fritas con ketchup y a beber algo más. Luego volveríamos a casa en el metro también todos encima de todos e incluso medio sobados. Y no serían ni siquiera las 10 de la noche.
Así éramos.
Durante mucho tiempo. Muy felices. Muy amigos. Muy cariñosos. Muy intensos.

7 comentarios:

  1. Ah, la adolescencia. De cuando se podían hacer estos derroches de energía (me gusta esta canción):

    http://www.youtube.com/watch?v=KAPS05weU4k

    Ponte 4 píldoras vitalistas como esta y como nueva.

    ResponderSuprimir
  2. Pero recuerda que lo mejor todavía no vino: está por llegar.


    Mucha luz, guapa.

    ResponderSuprimir
  3. faria el que fos per tornar a ser petita i tenir 0 preocupacions d'adult!

    ResponderSuprimir
  4. si, eso quiero pensar! cada etapa tiene algo bueno, nuevo y sorprendente.

    jaja ja alguns moments molaria tornar a ser peque, però no a tots!

    ResponderSuprimir
  5. Feia exactament el mateix però en sessió de nit (si les parets del Sr. Lobo, Ovella o A Saco parlessin...)

    ResponderSuprimir
  6. Mis findes eran muy parecido.
    Bastantes años después, no han cambiado mucho, fíjate.

    ResponderSuprimir